Saturday, August 18, 2018

බැංකු හොරකම් කරන ලේසි විදිහක්


මේ ගිය සතියේ දවසක අහම්බෙන් ප්‍රවෘත්ති බලන්ඩ ලැබුනා.  රත්තරං උකස් ගත්තු කට්ටියගේ මූල්‍ය ආයතනයක සල්ලි දාපු මිනිස්සු දැන් ලොකු අමාරුවකට වැටිලා කියලත් ඒ ආයෝජකයෝ තමුන් ආයෝජනය කරපු සල්ලි ටික බේරා ගන්ඩ පාරවල් ගානේ උද්ඝෝෂණ කරන බවකුත් මම දැක්කා. මේ මෙහෙම සිද්ධියක් ලංකාවේ වෙච්ච පලවෙනි වතාව නෙවෙයි. එක එක්කෙනා කොහොම මොන දේවල් කිව්වත් වණික් බැංකුවෙන් ප්‍රමුඛ බැංකුවෙන් පටන් අරං සක්විති ගේ ඉඳල සෙලාන් බැංකුව හරහා තව මට නම මතක නැති මූල්‍ය ආයතන ගණනාවකට පොඩි පොඩි වෙනස්කම් ඇතුව උනේ මේ සංගදියම තමයි. ඔන්න කෙනෙකුට කියන්ඩ පුළුවන් මහ බැංකුවටත් මේ ලඟදි උනේ ඔය වගේ වැඩක් නේද කියල. මොකා කලත් හොරකම හොරකම ම තමයි. හැබැයි මේ මූල්‍ය ආයතන වල අයිති කාරයෝ ඔය වගේ තුප්පහි වැඩ කරන කොට අපි වගේ පොඩි මිනිස්සුන්ට අබ සරණම තමයි.


ඒ ගැන හිත හිතා ඉන්න කොට අපේ ෆ්‍රෙඩී සිල්වා මහත්තයාගේ පරණ සින්දුවක් මතක් උනා. මගේ හිතේ ඒක ලියල තියෙන්නේ ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස් මහත්තය. සින්දුව තමයි පරණ කෝට්.

පරණ කෝට්...පරණ කෝට්
පිත්තල බොත්තම් කැඩිච්ච මුලාදෑනි මුරුත කෝට්
මෙන්න ගෙනාවා මෙන්න ගෙනාවා.....

එංගලන්තෙ පරණ පැටන්
කොළඹ පුරේ අලුත් පැටන්
කොළඹ පුරේ පරණ පැටන්
මේ පැත්තේ අලුත් පැටන්....

Sunday, August 12, 2018

තුන් දෙනෙක් ගැන දිග කතාවක්



 තරුරසී ප්‍රනාන්දු සොයුරිය ඇගේ තරුරසී බ්ලොග් අඩවියේ ලඟදි ලස්සන සටහනක් තියල තිබුන තුන් දෙනෙක් ගැන කතාවක් පමණක්මද? කියන මාතෘකාවෙන්. ඔය ලිපිය කියවගෙන යනකොට මටත් මතක් උනා කතන්දර තුනක්. ඒ කතන්දර තුන ගැන තමයි අද ලියන්ඩ හිතුවෙ. ලියන්ඩ හිතුවට මොකද කොහෙන් කතාව පටං ගන්නද කියල නිච්චියක් නෑ. අතීතෙන් පටන් අරං වර්තමානෙට එනවද, පිටරටකින් පටන් අරං ලංකාවට එනවද, උතුරේ ඉඳන් දකුණට එනවද නැත්තං නැගෙනහිර ඉඳන් බටහිරට යනවද? ඒ කොහොම උනත් මේ කතා තුනම මගේ හිත ඇතුලේ ඉඳගෙන මතක් වෙන මතක් වෙන පාරට තිගැස්මක් ගෙන දෙන කතා.


පළවෙනි කතාව 

මම අනුරාධපුරෙන් පටං ගන්නං. ඒ හැත්තෑව දශකේ මැද කාලේ. අපේ අප්පච්චි රඹෑවේ කල්ලංචිය කියන ගමේ ඉස්කෝලෙ විද්‍යා ගුරුවරයෙක් විදිහට වැඩ කරපු කාලේ. ගමේ ඩිස්පෙන්සරියට එනවා දෙමල දොස්තර මහත්තයෙක්. නම වේලායුදම්. මනුස්සයා සේවයට ඇප කැප වෙච්ච චරිතයක්. හවස් වරුවට ඉස්කෝලේ උගන්නන පිට ගම් කාරයෝ ටික එක්කහු වෙලා කොහොඹ ගස් හෙවනේ කයියක් ගහගෙන ඉන්න කොට මේ දෙමළ දොස්තරත් එනවා කාන්සිය මකා ගන්ඩ. හැබැයි මනුස්සයාට හොඳට සිංහල කතා බහ කරන්ඩ බෑ. බේත් දෙන්නෙත් පරිවර්තකයෙක්ගේ උදව්වෙන්. අප්පච්චිලාගේ සැන්දෑ සාදයන්ට එක්කහු වෙන මේ දොස්තර සිංහල සිංදුවල තාලෙට අප්පුඩි ගහනවා. හිටපු ගමං දෙමළ සින්දුවක් ගායනා කරනවා අනික් අයගේ ඉල්ලීමට. මහා රෑ දොළහට එකට ලෙඩෙක් ආවත් බේත් දෙනවා. වෙලාවක් කලාවක් නෑ ලෙඩෙක් හිටියොත් ගෙදරට හරි ගිහිල්ල බේත් දුන්න කියලයි අප්පච්චි කිව්වේ.

Saturday, August 4, 2018

හаදය සාක්ෂිය එල්ලා මරණු!



මේ දවස් වල මොකක් හරි වැඩකට දෙතුන් දෙනෙක් එක්ක සෙට් උනොත් ඔන්න ටික වෙලාවකින් මාතෘකාව වෙනස් වෙලා මරණීය දණ්ඩනයෙන් තමයි වැඩේ නවතින්නේ. මෙහෙම ෆිෆ්ටි ෆිෆ්ටි බෙදිච්ච මතයක් මීට ඉස්සර මම දැක්කේ 2005 ජනාධිපතිවරනෙට ටික දවසකට ඉස්සර විතරයි. සමහරු එල්ලා මැරීමට තදින්ම විරුද්ධයි. සමහරු තදින්ම පක්ෂයි. අනික ජනාධිපතිතුමා කියල තියෙන්නේ මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරමට අහුවෙලා මරණීය දණ්ඩනය නියම වෙලා හිරබත් කද්දි තවදුරටත් ඒ ජාවාරමේ ඉන්න එවුන්ව එල්ලනවා කියලනේ. ඉතින් එහෙව් එකෙක් එල්ලනවට විරුද්ධ වෙන්නේ මොකාද? මෙච්චර කල් මිනිස්සුන්ගේ වියදමෙන් කන්ඩ බොන්ඩ දීලා මේ අපරාධකාරයන්ව තියාගන්ඩ තීරණය කරපු එකාවයි එල්ලන්ඩ ඕන.නැද්ද මං අහන්නේ? අනික් අතට මිනිහෙක්ව එල්ලලා හරි වෙන විදිහකින් හරි මරන්ඩ තවත් මනුස්සයෙකුට අයිතියක් තියනවද?

අපරාධකාරයෙකුට දෙන්ඩ පුළුවන් උපරිම දඬුවම මරණයද නැත්තං සමාවද? මෙන්න මේ වගේ කතන්දරත් ඕන තරං ඇහෙනවා.

අපරාධකාරයා අමතක කරලා රටේ මානව හිමිකම් පැත්තෙන් මේක දිහා බලන චරිතත් ඉන්නවා. අපි මොකෙක් හරි එල්ලලා මැරුවොත් ජී.එස්.පී. ප්ලස් අහක් කරයිද? අපිට විරුද්ධව මානව හිමිකම් වලි වැටෙයිද? නිකං මොකටද ඕන නැති නයි රෙද්ද අස්සෙ දා ගන්නේ? බුදු හාමුදුරුවන්ගේ කාලෙත් දඬුවමක් විදිහට අපරාධ කාරයාගේ දිවි තොර කිරීම තිබ්බා. ඉතින් දැන් නමට විතරක් බෞද්ධ වෙච්ච අපේ රටේ එහෙම එකක් තිබ්බට මොකෝ? අනික ඇත්තටම මේක ත්‍රස්ත උපායක්. මැරෙන්නේ එකෙක් දෙන්නෙක් උනාට බය වෙන උන් වැඩියි. ඒ හින්දා අපරාධ වලට පෙළඹෙන උන් අඩු වෙන්ඩ පුළුවන්. මෙන්න මේ වගේ කතාත් ඕන තරං මම පහුගිය ටිකේ ඇහුවා.

Saturday, July 28, 2018

ඉටු දෙවි 'යුරු - දෙටු මහැ'දුරු



 ඔන්න අපි කට්ටියක් දවසක් පොඩි වැඩකට ගිහිං වැලිමඩ නුවර එලිය හරහා කොළඹ එනවා. සීට් විසි හයේ බස් එකක් උනාට හිටියේ දහ දෙනෙක් විතර. සිංහල අපි හැමෝටම තියනවනේ කොහේ හරි ගියොත් ඒ පැත්තට ආවේණික එහෙම නැත්තං අදාළ පැත්ත ගැන ප්‍රසිද්ධ යමක් ගෙදර අරං යන එක. කතරගම ගියොත් දොදොල් අරන් එනකල් ගෙවල් වල කට්ටිය මග බලාගෙන ඉන්නවා. අනුරාධපුරේ ගියොත් එළවලු ටිකක්. නුවර පැත්තේ එහෙම නැත්තං පඬුවස්නුවර ගියොත් මැටි බාජනයක්. කැළණි පන්සල් ගියොත් මැටි බළලෙක්...ඉතින් දැන් අපි කල්පනා කරනවා මොනවද ගෙදර ගෙනියන්නේ කියලා.

නුවර එලිය හරහා එනවනං මල් ටිකක් අරං එන්න කියල ගෙදරින් පිටත් වෙනකොට අපේ නෝන මහත්තය කියල තිබ්බ. ලස්සනට ගෙදර මල් පෝච්චියක දාලා තියනවටත් වඩා ඔය මල් වල වටිනාකම තියෙන්නේ මාස හය හතක් යනකල් ගෙදරට එන අයත් එක්ක පුරාජේරුව කියන්ඩ පුළුවන් වෙන හින්දයි. අපේ ගෙදර එක්කෙනා මේ ලඟදි නුවර එළියෙන් මල් වගයක් ගෙනාවා....හර්රී......ම ලස්සනයි. හරි ගණන් අඩුයි නේ එහෙ මල්....කියල පටන් ගන්න කතාව ඉවර වෙන්නේ වෙඩින් එකට නුවර එළියෙන් මල් ගෙන්නපු කතාවෙන්. ඒ කතා අහගෙන ඉන්න කොට හිතෙනවා නුවර එළියේ මල් ලොරියක් විතර රුපියල් දෙකට තුනට ගන්ඩ පුළුවන් වෙන ගතියක්.

ඉතින් ඔය වගේ වැලිමඩ නුවර එළිය පැත්තෙන් මොනවද ගෙනියන්ඩ පුළුවන් කියල කතා බහ යද්දි අල ගැන මතක් උනා. තව මොනවද හිතන්නේ මෙහේනේ අල තියෙන්නේ. අල ටිකක් ගෙදර ගෙනිච්චොත් හොඳයි.

ඔය ගමනට කට්ටකාඩුව කියවන අයට අමුත්තෙක් නොවෙන ඩොක්ටර් ඩී ත්, අද කතාවේ නායකයා වෙන ප්‍රොෆෙසර් කරුණාතිලකත්, ලංකාවේ වැදගත් දෙපාර්තමේන්තුවක ඉහලම නිලයක් දරපු බණ්ඩාර මහත්තයත්, තව කීප දෙනෙකුත් සම්බන්ධ වෙලා හිටියා.
ඔන්න ඉතින් මම අල ගැන යෝජනාව ඩොක්ටර් ඩී ට දැම්මා.

Saturday, July 21, 2018

අග මුල නැති ඩයරිය


එක රස්සාවකින් විතරක් අද කාලේ ජීවත් වෙන්ඩ අමාරු හිංදා ලොකු මල්ලි දැන් හවසට හවසට කුළියට බෝතල් පත්තර එක්කහු කරනවා. ඒ උනාට ඉතිං පරණ පුරුදු අමතක කරන්ඩ බෑ. පොතක්, කොලයක් දැක්කොත් ටිකක් කියවලා බලන්ඩමයි හිත. මේ පහුගිය සතියේ හම්බ වෙච්ච පොත් වගේක අස්සේ ඩයරියක කොළ ටිකක් හම්බ උනා. අනුන්ගේ දේවල් කියවන එක නරක පුරුද්දක් උනත් සාමාන්‍යයෙන් මිනිස්සු ඩයරි විකුණලා දාන්නේ නැති හින්ද මට ඒක කියවලා බලන්ඩ හිතුනා.   ඒක කියවගෙන යනකොට මට හිතුනා කට්ටකාඩුව කියවන ඔබ තමුන්නැහෙලත් මේක කියවන්ඩ මනාප වෙයි කියල. ඔන්න එහෙනං...

Sunday, July 15, 2018

වරේවා ක්‍රොයේෂියා!!



සමහර කාල වලට එන උණ හැමෝටම වගේ හැදෙනවා. අපේ ගමේ ඉස්සර නං පොඩි උන්ට අඹ ගැට කාලෙට හැදෙන උණේට කියන්නේ අඹ උණ කියලා. ඇස් ලෙඩ වගේ දේවල් හුග වෙලාවට හැදෙන්නේ නියං කාලයක් අල්ලලා. ඒ වගේම තමයි ක්‍රිකට් මැච් කාලෙට ක්‍රිකට් උණත් ඔලිම්පික්, ෆුට්බෝල් වර්ල්ඩ් කප් කාලෙට අපේ ගමේ අයට විතරක් නෙවෙයි මුළු රටේම හුග දෙනෙකුට ඒ ඒ ස්පෝට්ස් උණකුත් හැදෙනවා. මටත් එහෙමයි. 

ලොකු මල්ලි කොල්ල කාලේ වෙච්ච දේවල් තමයි තාම රහට මතක් වෙන්නේ. 96 වර්ල්ඩ් කප් එක අමතක වෙන ලංකාවේ මනුස්සයෙක් ඉන්ඩ බෑ කියල දකුණු කණ ඔට්ටුවට තියන්ඩ මම කැමතියි. ඒ වගේම මට මතකයි 88 ඔලිම්පික් එකේදි බෙන් ජොන්සන් දුවනවා. 2000 ඕස්ට්‍රේලියාවේ ඔලිම්පික් එකේ සුසන්තිකා දුවනවා මම බැලුවේ පේරාදෙණියේ වෙට් ෆැකල්ටි කැන්ටිමේදී. ඒ විතරක් නං බැරිය 94 ෆුට්බෝල් වර්ල්ඩ් කප් එකේ හැම මැච් එකක්ම බැලුවේ ඒ ලෙවල් විබාගේ කට උඩ තියාගෙන.  දැන් කාලේ ගෙවිලා. ඒ කාලේ තිබ්බ ජොහොර් එක ඇගේ නෑ. මගේ හිතේ වයසට යන හිංදා වෙන්නැති. කොච්චර වයසට ගියත් තාම පුළු පුළුවන් විදිහට ඔය ක්‍රීඩා තියන වෙලාවට ටී වී එක අල්ලාගන්ඩ තවම මම කැමතියි. ඒ කාලේ නං අප්පච්චිත් මාත් එක්ක හිටියා දැන් අප්පච්චිත් නෑ. හැබැයි මම හැමදාම චියර් කරන කණ්ඩායම එකයි.

ක්‍රිකට් නං ලංකාව. එහෙම නැත්තං ඉන්දියාවටයි, ඔස්ට්‍රේලියාවටයි විරුද්ධ කණ්ඩායම (තලේබාන් ටීම් එකක් උනත් කමක් නෑ ඉන්දියාවට රිඹ යන්ඩ ගහනවනං මම සපෝට් තලෙබාන්ලට ඕං). ඔලිම්පික් වලදී නං රුසියාව නැත්තං චීනේ. ෆුට්බෝල් නං ඉතිං ආය දෙකක් නෑ බ්‍රසීල් තමයි.

බ්‍රසීලේ නැති ෆුට්බෝල් වර්ල්ඩ් කප් ෆයිනල් එකක් නිකං පරිප්පු නැති හෝටලේ වගේ. වලියක් නැති මගුල් ගෙයක් වගේ. බෙර නැති පෙරහැරක් වගේ. මිනියක් නැති මළ ගෙයක් වගේ. අද රෑ තමයි ඔය වගේ කිසි ගතිමන්ට් එකක් නැති ෆුට්බෝල් ෆයිනල් එක තියෙන්නේ. හැබැයි මම අද ෆයිනල් එකනං බලනවා. මම මේ කියන්ඩ යන්නේ ඒකට හේතු. කැමතිද කියවන්ඩ?

Saturday, July 14, 2018

සෙන්ටිනේරියන් කට්ටකාඩුව


ඕනෑම කෙනෙක් ඕනෑම වැඩක් පටන් ගන්නේ මොකක් හරි බලාපොරොත්තුවක් ඇතුව. කට්ටකාඩුව බ්ලොග් එක පටන් ගත්තු විදිහ මම කිව්වනේ 50 වැනි ලිපිය ලියන වෙලාවේ. ආචාර්ය ඩී ගේ බල කිරීමට මේ අටමගල පටං ගත්තට මොකද එතනින් එහාට කොහොම කරගෙන යන්ඩද මොනවා ලියන්ඩද කියල මට කිසිම නිච්චියක් තිබ්බේ නෑ කියමුකෝ

මහාචාර්ය මාතලන් තුමාගේ බ්ලොග් පාඩම් මාලාවෙ සහසුද්දෙම්ම කියල තියනවා අර හිට් කවුන්ටර් එක මුල්ම කාලේ අටවාගන්ඩ එපාය එහෙම උනොත් මොකෙක් වත් මේ මැස්සෝ ඇහිරෙන බ්ලොග් බලන්ඩ එන්නේ නැතිය කියල. හුහ් එහෙම කොහොමද.... මම ඔය එක එක ගුරා ලා කියන දේවල අහන්නේ මොකටද කියල හිතපු මම දා ගත්තා ඒක මුලිම්ම.
අනේ අප්පෝ එහෙමත් නව නිංගිරාවක්! පලවෙනි මාසෙටම මම ලියපු එව්වා බැලුවේ 400 කටත් අඩු ප්රමාණයක්. දැන් මගේ කල්පනාව මේ බ්ලොග් කෙහෙල්මල නවත්තලා දාන්ඩ. මම නැහීගෙන කොටන අකුරු මොකෙක්වත් බලන්නේ නැත්නම් මම මොකටැයි කාලේ කන්නේ. එහෙම කියලා නවත්තන්ඩ හදන කාලේ හරි අපූරු වැඩක් උනා. ඔන්න ඔය වැඩෙත් එක්ක තමයි... නෑ ...දැම්ම නවත්තන්නේ නෑ තව ටික කාලයක් මේක කරගෙන යනවා කියල දහිරිය ගත්තේ. ඉතින් අද කට්ටකාඩුවේ සියවෙනි ලිපිය සමරන වෙලාවේ මට හිතුනා කතාව කියන්ඩ.

...අමතක උනා කට්ටකාඩුවත් එක්ක අවුරුද්දකුත් සතියක් හිටපු මේකේ මම ලියන ලට්ට ලොට්ට කියවන, කියවලා ගුණ දොස් පෙන්නන, ලිපි අනිත් අයත් එක්ක බෙදා හදා ගන්න හැමෝටම ස්තූතියි කියන්ඩ මම මේක අවස්තාව කර ගන්නවා.

Sunday, July 8, 2018

කොරෝදාරාමය



අද කියන්ඩ යන්නේ අපේ ගමට ළඟ ගම දෙකක කතා දෙකක්. වැවයි දාගැබයි ගමයි පන්සලයි කියල ඈත අතීතේ ඉඳන් පවත එන කතාවක් තියනවනේ. උනාට මේ හතර කෝරළේ වැව් නෑ. පොඩි පොඩි ගම්මාන තියන හිංදා හැම ගමකටම පන්සලකුත් නෑ. මගේ හිතේ අතීතේ ඉඳම්ම උඩරට රජ්ජුරුවන්ටයි, කෝට්ටේ රජ්ජුරුවන්ටයි අතර මැද්දේ ටික කාලයක් සීතාවක රජ්ජුරුවන්ටයි, අපේම දැදිගම හිටපු රජ්ජුරුවන්ටයි වගේ එක එක රජා අතරේ මාරුවෙච්ච ෆුට් බෝලයක් වෙච්ච නිරන්තර යුද සූදානමක හිටපු මිනිස්සු ජීවත් වෙච්ච මේ හතර කෝරළේ හැම ගමකටම පංසලක් නඩත්තු කරන්ඩ තරං හයියක් හත්තියක් තිබ්බේ නැති හින්දම තමයි ලොකු ගං වල විතරක් පන්සල් හැදිලා තිබ්බේ.

අපේ ගමත් පොඩි ගමක් හිංදා  අපේ ගමටත් වෙනම පන්සලක් නෑ. හැබැයි එහෙම විශේෂයෙන් පන්සලක් නෑ අඩු පාඩුවකුත් නෑ. අල්ලපු ගමේ පන්සලේ හාමුදුරුවරු අපේ ආගමික අවශ්යතාවන් ඉෂ්ට සිද්ධ කරලා දෙන හිංදා. හැබැයි හැම තැනම එහෙම වෙන්නේ නෑ. මම කියන්ඩ හදන්නේ අපේ ළඟ ආසිරාවේ තියන ගං දෙකක වෙච්ච කතා දෙකක් ගැන. කවුද හරි කවුද වැරදි කියලා තමුන්නැහෙලාම තීරණය කරන්ඩ හරිය.