පවුල, රැවුල සහ බෝර්ජියා

බොර්ජියාවරු ගැන ලියන්ඩ පටන් ගත්තු වෙලාවේ මට හිතුනේ සිටුවර මොන්ත ක්‍රිස්තෝ පොතේ පාරියා පූජක තැන ශතෝ දීෆ් බන්ධනාගාරේ අඳුරු බිම් ගෙයක්  ඇතුලෙදි සීසර් බෝර්ජියා ගැනත් ඔහුගේ පියා වෙච්ච හයවෙනි ඇලෙක්සැන්ඩර් පාප් වහන්සේ ගැනත් කියපුවා මතක තියෙන්නේ මං වගේ මොන්ත ක්‍රිස්තෝ පිස්සන් කීප දෙනෙකුට විතරයි කියල. ඒත් බලා ගෙන ගියාම හුග දෙනෙකුට ඒ කතාව මතකයි. හුග දෙනෙක් ඇහුවේ මේ මං කියන්නේ අර ඒ පාප් වහන්සේ ගැනද කියල. නෑ. 1492 දී තමයි හයවෙනි ඇලෙක්සැන්ඩර් පාප්තුමා ඒ පදවියට පත් වෙන්නේ. මේ මම කියන්නේ 1455, ඒ කියන්නේ ඊට අවුරුදු 37කට ඉස්සර  කතාවක්. කාට හරි ඒ කතාවේ  මුල මතක නැත්නං මෙන්න මෙතනිං පරණ ලිපියට යන්ඩ පුළුවන්.

තුන්වෙනි කැලික්ස්ටෝ පාප් තුමා

ඔය අස්සේ ජනාධිපතිවරණ උණුසුමත් ඉහල යන බව පේන්ඩ තියෙනවා. සමහර යාලුවන්ගේ හැසිරීම් දැක්කම හිතෙන්නේ ඔවුන්  සහය දෙන අපේක්ෂකයා බැරි වෙලාවත් පැරදුනොත් එහෙම මට මල ගෙවල් හය හතක යන්ඩ වෙන බවයි. නූතන වහල් සේවය ක්‍රියාත්මක වෙන ආකාර හරි පුදුමයි. ඒ කතා පැත්තකින් තියලා අපි යමු 1455 ඉතාලියට. මිල්ලෙ සොයා නෙවෙයි...පාප් නිළවරනෙට මොකද්ද වෙන්නේ කියල බලන්ඩ.

ඔන්න එහෙනං ඒ කතාව.

බොර්ජියා වරු

ජනාධිපතිවරණයක්  ඇවිත්. කාට චන්දෙ දෙනවද කියල තාම තීරණයක් නෑ. හැබැයි කවුරු මග තොටේ දී හම්බ උනත් අහන්නේ මේ පාර කවුරු දිනයිද කියල. මං කොහොමද දන්නේ? මං සාත්තරකාරයෙක් නෙවෙයි නේ. ටික කාලයක් කේන්දර බලන හැටි ඉගෙන ගත්තු බව හැබෑව. ඒ දන්නා ටිකෙනුත් චන්දයක දිනුම පැරදුම වගේ දේවල් ගැන හරි තීරණයක් දෙන්ඩ පුළුවන් කියල මට හිතෙන්නේ නෑ. වෙනිං රටවල් වල නං අපක්ෂපාතී එහෙම නැත්තං ස්වාධීන කියල හිතන්ඩ පුළුවන් ජන මත විමසුම් පැවැත්වෙනවා චන්දෙකට කලින්. හුළඟ හමන්නේ කොයි අතටද කියල දැන ගන්ඩ ඒ වගේ සමීක්ෂණ හොඳ මෙවලම්. එහෙව් සමීක්ෂණ නැති අපි වගේ රටවල් වල මැතිවරණ උණ හැදිච්ච අයට තියෙන්නේ එකම සරණයි. ඒක තමයි මග තොටේදී හමුවෙන අයගෙන් මොකක් වෙයිද කියල අහන එක. 

පස්වෙනි නිකලස් පාප් තුමා 

කවුරුවත් මගෙන් එහෙම ඇහුවත් වැඩක් නෑ. මොකද මම මෙතෙක් කල් ජනාධිපතිවරණ වලදී චන්දෙ දීපු අපේක්ෂකයෝ දිනලා තියෙන්නේ 50% ප්‍රතිශතයක්. ඒ කියන්නේ මගේ තේරීම හරි හෝ වැරදි වෙන්ඩ පුළුවන්. ඉතින් කවුරු දිනයිද කියල මගෙන් අහන අයට දෙන්ඩ මම උත්තරයක් හදා ගත්තා. එක තමයි මම අද කියන්ඩ යන්නේ.

මේ මම කියන්නේ මම හොයා ගත්තු දෙයක් හෙම නෙවෙයි. මේ පරිච්චේදය තියෙන්නේ ද බොර්ජියාස් කියන පොතේ. පොත ලියල තියෙන්නේ ජී. ජේ. මේයර්.

බොර්ජියා වරු ගැන යුරෝපා ඉතිහාසයේ තියෙන්නේ හරිම කළු පින්තූරයක්. මධ්‍යතන යුගයේ ආගමික හා දේශපාලනික ක්ෂේත්‍ර වල මහා බල පරාක්‍රමයක් දක්වපු කෲරත්වයෙන්, කපටි කමෙන් හා නොයෙකුත් දුශ්චරිත වලින් තමන්ගේ බලය හා ධනය වැඩි කරගත්තු බොර්ජියා වරු ගැන වැඩි විස්තර ඔබ තමුන්නහෙලාම තෝර බේර ගන්ඩ. මම මේ කියන්ඩ යන්නේ බොර්ජියා වරුන්ගේ බලයේ උල්පත මතු වෙච්ච හැටි.  ඔන්න එහෙනං කතාව...    

රට විරුවන්

මේ ලඟදි තායිලන්තෙට යන ගමන් වෙච්ච සිද්ධියකින් අතීත මතකයක් අවදි උනා. අපි වෙනුවෙන් විදේශ විනිමය උපයන වෘත්තික නොවන රැකියා විදිහට බොහෝ දෙනා හඳුන්වන ගොන්නට අයත් වූ රැකියා කරන බහුතරයක් ගැන කතා දෙකක් හින්ද කට්ටකාඩුවට ලියන එක හොඳයි කියල හිතුනා. කෙනෙකුට හිතෙන්ඩ පුළුවන් මේ මගේ අත්දැකීම් දෙකක් විතරයි ඇත්ත තත්වය මීට වඩා වෙනස් කියල. එහෙම නං හුගක් හොඳයි. මේ මම දැකපු දේ සාමාන්‍යය නම් තමයි ප්‍රශ්නේ.

ඔන්න පලවෙනි කතාව..

සිද්ධිය උනේ මීට අවුරුදු දොළහකට පහළොවකට විතර කලින්. මම බස් එකක ගියත් ජනේලයක් අයිනේ වාඩි වෙලා යන්ඩ තමයි කැමති. ඒ වට පිට බල බලා යන්ඩ තියන කැමැත්ත හින්ද. ඔන්න දවසක් මම ලන්ඩන් ඉඳලා ලංකාවට එනවා කටාර් වල දෝහා ගුවන් තොටුපොල හරහා. කොටස් කීපයකින් සමන්විත ගමනක් යනකොට ගමන ආරම්භ කරන පළමු ගුවන් තොටුපොලේදීම ගමනට අදාළ බෝඩින් පාසස් ඔක්කොම ටික දෙනවනේ. ඉතින් මම ලන්ඩන් වලදීම දෝහා - කොළඹ ගම වාරය සඳහාත් බෝඩින් පාස් එක ගත්තා. ඒකත් වින්ඩෝ සීට් එකක්. එහෙම නැත්තං ජනේලයකට ආසන්න අසුනක්. 

වීරයා ගෙදර ඒම වලක්වමු

අපේ නිමල් දිසානායක උන්නැහේ ලියන නිදි ගේ පංචතන්තරේ බ්ලොග් අඩවියේ මේ ලඟදි හැබෑම වීරයෙක් ගැන ලියල තිබුනා. යුද්දය හින්ද ඇස් දෙකම නැති වෙච්ච අපේ කාලයේ වීරයෙක් ඇස් නොපෙනෙන තවත් මිනිස්සු පනස් දාහක් දෙනාගේ ඇස් පාදා දීමේ ඒ කියන්නේ කාච බද්ධ කරදීමේ පිංකමක නිරත වෙලා ඉන්න හැටි ගැන තමයි ඒ කතාව.ඒ ගැන නොකියවපු කෙනෙක් ඉන්නවා නං මෙන්න ලින්ක්එක ඒ ලිපියට. ඔය ලිපිය කියෙව්වට පස්සේ වීරයා ගෙදර ඇවිත් කියල මාර ටෙලි නාට්‍යයක් ගියාය ඒක බැලුවේ නැත්තං කිසි වැඩක් නැතිය කියල කීප දෙනෙක්ම කියපු හින්ද පහුගිය දවස් ටිකේ යූ ටියුබ් එකෙන් ඒ නාට්‍යය බාගත කරගෙන බැලුවා. කොටස් හතලිස් හතක් කියන්නේ දල වශයෙන් පැය පහළොවක් විතර! ගෙදර ඉන්න වෙලාවේ ඕක බලන්ඩ ගිහින් තව ඩිංගෙන් මාව ගෙදරිනුත් එළවලා දානවා.

ඇත්තටම රට ජාතිය වෙනුවෙන් ජීවිතේ කැප කරලා, එක්කෝ ජීවිතෙන් වන්දි ගෙවපු, එහෙම නැත්තං ජීවිතාන්තය දක්වා ආබාධිත තත්වයට පත් වෙච්ච කී දාහක් මේ රටේ ඉන්නවද? ඒ අයව මල් මාලා දාලා, බෙර ගහලා, රතිඤ්ඤා පත්තු කරලා පිලි ගත්තේ යුද්දේ දිනලා එන කොට. ඒ යුද්දේ දිනලා අවුරුදු දහයක් යනකොට අපිට ඒ අයගේ සේවයත් අමතක වෙලා. දැන් ඒ අය නිකම්ම නිකං ආමි එකට ගිහිං 'ඇස් පොට්ට වෙච්ච' එහෙම නැත්තං 'අබ්බගාත වෙච්ච' එකෙක් විතරයි. එදා වීරයා දැන් නිකමෙක් වෙලා. වෙලා නෙවෙයි කරලා.