Sunday, February 17, 2019

ගුත්තිල හා මූසිල 1


ගිය සතියේ හරි අපූරු සිද්ධියක් උනා. රැකියා ස්ථානයේ පුහුණුවකට සහභාගි වෙන අතරේ ලැබිච්ච තේ විවේකයකදී තවත් පුහුණුවට සහභාගී වෙමින් සිටි අයෙකු මං ලඟට ආවා.

ඔයා අහවලාද?

ඔව්...ඔයා කවුද?

මම කසුන්...අපි මීට අවුරුදු තුන හතරකට කලින් හම්බ උනා අහවල් විශ්ව විද්යාලයේ දී මට මතක විදිහට...

එතකොටම මගේ මතකය වැඩ කරන්ඩ පටන් ගත්තා. ඔය කියන කාලයේ මම පශ්චාත් උපාධි අධ්යයනයක යෙදිලා හිටියේ කොළඹට කිට්ටු විශ්ව විද්යාලයක. එහි එක්තරා විෂයයක් සඳහා පැමිණි බාහිර කථිකාචාර්යවරයෙක් තමයි කසුන්. ඔහු එක්ක සාකච්චා කල දේ පැය කීපයකට පමණක් සීමා උනා. හැබැයි වැදගත්ම දේ ඒක නෙවෙයි. ඔහු මා තුල දල්වා ලූ ඥාන ගවේෂී උවමනාව. ඊට ඉස්සර මං ගැන පොඩි කතාවක් කියන්ඩ ඉඩ දෙන්ඩ.

මම හතර කෝරළේ ඉපදිලා  ඉස්කෝලෙට ගිය කෙනෙක්. කන්නංගර මහත්තයට පින් සිද්ධ වෙන්ඩ  නිදහස් අධ්යාපනයේ තව එක ප්රතිලාභයක් වෙච්ච  ශිෂ්යත්ව කඩඉමෙන් පාස් වෙලා තමයි කොළඹ ගෙන්දගම් පොළොවේ 'ලොකු' ඉස්කෝලෙකට ආවෙ. ගෙදරින් පිටවෙලා කොළඹ ගත කරපු ජීවිතේ කවදාවත් සැප පහසු හෝ සිත් ඇදගන්නා සුළු එකක් උනේ නෑ. කිසිම දෙයක් වාසනාව හින්දා නොවෙන බවත් හැම දෙයක් වෙනුවෙන්ම අප්රමාන කැප කිරීම් හා උත්සාහයක් දැරිය යුතු බවත් මම ඉගෙන ගත්තේ අර කොළඹ ජීවිතේට පින් සිද්ධ වෙන්ඩ.

Saturday, February 2, 2019

රෙද්ද චීනගේ - ඒත් සිංහයා අපේ

පෙබරවාරි මාසෙත් ඇවිල්ල. මේ පාරත් අපේ ගමේ කට්ටිය අලගල්ලෙ කන්ද නගින්ඩ ලක ලෑස්ති වෙනවා. අපේ ගමේ විතරක් නෙවෙයි හතර කෝරලේ හුග දෙනෙක් පෙබරවාරි හතර වෙනිද ඒ කියන්නෙ අපේ නිදහස් දවසේ (සුද්දා අපෙන් නිදහස් වූ දවසේ!!!) කදු නගින කතාවත් හේතුවත් මං කිව්වනේ ගිය අවුරුද්දේ. කාට හරි ඒක බලාගන්ඩ ඕන නං මේ සම්බන්ධතාවය තියෙන්නෙ එතෙන්ට ඕං.

ඉතිං ඔය කදු නගින්ඩ යන කාන්ඩෙ අපේ දිහාට ආවෙ ලොකු ජාතික කොඩියක් තියනවද කියල අහන්ඩ. තිබ්බ කොඩිය පෙන්නුවම උන් අහනවා ඊට වඩා ලොකු එකක් නැද්ද කියල. මං ඇහුව යකෝ කොයි ජාතික කොඩියෙත් ඉන්නෙ එකම සිංහයා වෙච්චි ආය ඕකෙ ලොකු පොඩි බේදෙ මොකද්ද කියල. උං කියනව එහෙම බෑලු. අහල ගං හතකට පේන්ඩ ලොකු සිංහ කොඩියක් ඕනලු. මං කිව්වා එහෙනං ඉතිං ඇදගන්ඩ තමයි වෙන්නෙ ලොකු රෙද්දක කියල. ඒකටත් අපේ උං පස්ස ගහනවා. මං දන්නව ඒ මොකද කියල. සිංහය ලොකු කොඩියක නියම හැඩතල ඇතුව අදින්ඩ මෙලෝ ජගතෙකුට බෑ ආයිබොවන් හොද සිත්තර ගුරුන්නාන්සෙ කෙනෙක් නෙවෙයි නං. ඔන්න සිංහයා එතන ඉන්න එකේ වාසි. අද මං කියන්ඩ යන්නෙත් සිංහයා කොඩියෙ ඉන්න එක ගැන.

Sunday, January 27, 2019

මල් කැපිල්ල

මල් කඩනවා කිව්වම අද කාලෙ නොදන්න කෙනෙක් නෑ. කොල්ලො කෙල්ලො එක්කහු වෙලා ආ ගිය විස්තර කතා කලත්, ලග අහල පහල සමාජ සේවා වැඩ කටයුතු ගැන කතා බහ කලත් වටේ පිටේ ඉන්න මිනිස්සු කියන්නෙ ...ඕන්න.....මල් කඩනවා කියල. මේ වචන දෙක මුලින්ම භාවිතේට ආවෙ කැම්පස් ආශ්‍රයෙන් වෙන්ඩ පුලුවන්. හැබැයි පේරාදෙනියෙ කෘෂිකර්ම පීඨයට ගිය අපි වගේ ගොබිලො නං කවදාවත් මල් කඩල නෑ. අම්මප!


දැං ඉතිං ඔබ තමුන්නැහෙලා හිතන්ඩ එපා අපි පේමතෝ විප්පමුත්තස්ස - නත්ති සෝඛෝ කුතෝ භයං කියල බොක්කෙම්ම හිතාගෙන ප්‍රේම නොහොත් ලව් නොකරපු ඈයොය කියල. අපි මල් නොකඩන්ඩ හේතුව වෙනම එකක්. ඒ මොකද්ද දන්නවද? අපි ඔය සද්කාර්‍යයට කිව්වෙ ‘මල් කැපිල්ල’ කියලා. අනිත් කැම්පස් වල වගේම බාහිර සමාජයෙත් මල් කැඩිල්ල කියල හදුන්වන දේ පේරාදෙනියෙ ඇග්‍රි ෆැකල්ටියෙදි විතරක් මල් කැපිල්ල උනේ කොහොමද? අද මං කියන්ඩ යන්නෙ ඒ ගැන.

Sunday, January 20, 2019

මණ්ඩි රාජා

ටවුමෙ ලොරි බාගයක් තියාගෙන හයර් දුවන රාජා දන්නවා නේද? හැමෝම දන්න මනුස්සයා ඔයාල විතරක් නොදැන ඉන්ඩ හේතුවක් නෑ...අමතකයිද? හරි හරි මටයි වැරදුනේ. රාජා රාජා කියල කියන කී දෙනෙක් නං ඉන්නවද නේ? මං මේ කියන්නෙ මණ්ඩි රාජා ගැන. ඔව් අර පොකුටු කොන්ඩෙකුයි, ඉස්සරහට නෙරල ආපු ඇස් දෙකකුයි තියන අඩි පහක් පහමාරක් විතර උස තල එලලු, කෙට්ටු හාදයා. තාමත් අමතක නං අපේ ගෙවල් ලග ටවුම පහුකරගෙන යන වෙලාවක ලොරි පාක් එකේ කාගෙන් හරි අහන්ඩකො. පෙන්නයි සුටුස් ගාල. දෙමව්පියො දාපු නම අබ්දුල් හමීඩ් අක්‍රම් රාජා. උප්පැන්නෙ විදිහට තව කෑල්ලක් එකතු වෙනවා මුලට. ඒ තමයි බනගෙපිටියෙ ගෙදර කියන එක. එතකොට සම්පූර්ණ නම බනගෙපිටියෙ ගෙදර අබ්දුල් හමීඩ් අක්‍රම් රාජා.දරු දැරියො දොලහක් හිටපු පවුලක බාලයා. අද මං කියන්ඩ යන්නෙ කොහොමද රාජාට නම වැටුනෙ කියල.


ඔන්න ජීව විද්‍යා පාඩමක් පටන් ගන්ඩයි යන්නෙ. දරුවෙක් පිළිසිද ගන්නෙ තාත්තගෙන් ලැබෙන ශුක්‍රාණුවකුයි අම්මගෙන් ලැබෙන ඩිම්බයකුයි එක්කහු වෙලා. ගෑණු දරුවෙක් උපදින කොට ඩිම්බ කෝෂ ඇතුලෙ නොමේරුනු ඩිම්බ ඔක්කොම පිහිටලා තියනවා. පස්සෙන් පහු කාලෙක වෙන්නෙ එව්ව එකින් එක මෝරලා එලියට එන එක. හැබැයි පිරිමින්ගෙ ජීවිත කාලෙ පුරාම පාවිච්චි වෙන ශුක්‍රාණු එහෙම එකපාර හැදිල ගබඩා වෙලා නෑ. අපේ ටවුමෙ උං ඔය මහප්පරාණ දන්නෙ නෑ ආයුබොවන්ඩ...උං හිතුවෙ රාජගෙ තාත්තගෙ ශුක්‍රාණු ගබඩාවෙ මුල් ටික ඔක්කොම රාජගෙ අනික් සහෝදර සහෝදරියො හදන්ඩ පාවිච්චි උනාය...ඉතිං ඔය මඩිස්සලේ යටම ඉතුරු වෙච්ච මණ්ඩි ටිකෙන් තමාය අපේ රාජා බිහි උනේ කියල. ඔන්න ඔහොමයි අක්‍රම් රාජා, මණ්ඩි රාජා බවට පත් උනේ.

Sunday, December 30, 2018

මයිකල්

ලඟදි දවසක බස් එකේ ටවුමට ගියා තනියම. එහෙම ගියාම වැඩිපුර වෙලාවක් ටවුමේ ගත කරන්ඩ පුළුවන්. වෙනදා වගේ කාර් එක පාක් කරන්නේ කොහෙද කියල හිත හිතා ටවුමට යනවට වඩා හිත හරිම නිදහස් මෙහෙම ගියාම.

කාලෙකට පස්සේ ටවුමට ගියාම අපි කොච්චර වයසට ගිහිල්ලද කියල හිතෙනවා. ඉස්සර තිබ්බ දන්නා අඳුනන මූණු වෙනුවට හරියට අපි අගහරු ලෝකෙන් ආවා වගේ නුහුරු නුපුරුදු මූණු වලින් පිරිච්ච පාරවල්, බස් හෝල්ට්, කඩ, ස්වීප් විකුණන මිනිස්සු, පොළ, පොලේ තියන එළවලු....මේ හැම දෙයක්ම වෙනස් වෙලා තියන බව තේරෙනවා. ඒ විතරක් නං බැරියැ ටවුමේ තියන ගොඩනැගිලි වල පාට පවා සම්පූර්ණයෙම්ම වෙනස්. කාණු වලින් එන ගඳ පවා වෙනස්! ඉස්සර ආපු මඩ කුණු වෙච්ච ගඳ දැන් නෑ. ඒ වෙනුවට තියෙන්නේ ඩීසල් දුම වතුරෙන් දිය කරලා ගත්තා වගේ දැනෙන ගඳක්. ඒක එහෙම වෙන්ඩ එපෑ. ඉස්සර තිබ්බේ ලංගම බස් තුන හතරකුයි, සීට් විසි හයේ රෝස බස් පහ හයකුයි මුළු බස් ස්ටෑන්ඩ් එකටම. අනික්වා ඔක්කොම හුණ්ඩු වෑන්. දන්නවනේ අර සීට් දොළහේ වෑන්. දැන් එහෙමද තට්ටු දෙක තුනකට බස් ස්ටෑන්ඩ් එක හැදුවත් පාක් කර ගන්ඩ මදි වෙන තරමට බස් පිරිලා. මෙච්චර සෙනග කන්දරාවක් කොහෙන් පාත් උනාද කියල හිතෙනවා. ඉස්සර තිබ්බ ඔතෑනි, කොළ පාට ටවුම දැන් හරි කාර්ය බහුලයි. දුඹුරු පාටයි. හැමෝම හරි හදිස්සියකින් එහෙ මෙහෙ යනවා. හරියට මුළු ලෝකෙම පවතින්නේ ඒ අය ඉක්මනට ගමන් කරන හින්ද කියල හිතාගෙන වගේ.