Saturday, April 21, 2018

දවල් මිගෙල් රෑ ඩැනියෙල්


අපිට හම්බ වෙන මිනිස්සු හරි පුදුමාකාරයි. එලියට පෙන්නන මනුස්සය නෙවෙයි ඇතුලේ ඉන්නේ. අපේ නෝන මහත්තයගේ ගෙදර කට්ටිය මට කැමැත්ත දෙන්ඩ කලින් මගේ උපන්න වෙලාව ඉල්ලගෙන ගිහිං පොරොන්දන් බලවලා. ඊට අමතරව මගේ ගති ගුණ ගැනත් සාත්තර කාරයෙකුට කියල අස්සවලා. මනුස්සයා කිව්වලු ඔය උඩිං පෙන්නන මනුස්සයා නෙවෙයි ඇතුලේ ඉන්නේ, මහා දෙබිඩි චරිතයක්, කසාද බැඳලා ටික දවසකින් වහල් කමට ගියා වගේ දැනෙයි කියලා. අපේ නෝනත් ඔය කතාව ඇදලා ගන්නේ මොකක් හරි හිත් නොහොඳ කමක් ඇති වෙච්ච වෙලාවටමයි. මටත් එතකොට යකා නගිනවා. මගේ රෙඩිමේඩ් උත්තරේ තමයි සාත්තර කාරයා මට කියන්ඩ තිබ්බ දෙයක් වැරදිලා තමුන්ට කියලා තියෙන බව කීම. කොහොම උනත් ඊයේ ටී වී එකේ මම දැක්ක එක කතාවක් හිංදා මට එක එක දේවල් හිතෙන්ඩ පටං ගත්තා මේ කාරණේ ගැන.

අපේ වික්ටර් රත්නායක මහත්තයාගේ මාලිනියේ සින්දුව අහල තියනවා නේද?

මාලිනියේඉන්ද්‍රජාලය

මා මනසේ - අන්ධකාරය

මා දෑස සොයනා - ඔබ දෑස නැත

රුව ඇඳුනේ මාලිනියේ - නොරැවටෙන්

ඈන් ස්පොරි

මටනං හිතෙන්නේ මතුපිට සහ ඇතුලත චරිත ගැන කියවෙන මේ සිංදුවට ගැලපෙන චරිතයක් තමයි ඊයේ මම දැනගත්තු කෙන්යානු ජීවිත දහස් ගණනක් බේර ගත්තු වෛද්‍යවරියගේ කතාව. කැමති නං කියවන්ඩ මේ ඈන් ස්පොරි ගේ කතාව.

Tuesday, April 17, 2018

හොල්මං වලට බය කවුද?


හුග දෙනෙක් හොල්මං කියල දෙයක් විශ්වාස කරන්නේ නෑ. මාත් හොල්මං වැඩිය විස්වාස කරන කෙනෙක් නෙවෙයි. මම හොල්මං විශ්වාස කරන්නේ නෑමයි කියල දිවුරල කියන්ඩ නං බෑ. මොකද මට වෙච්ච එක ඇබැද්දියක් ගැන මීට කලින් මම ලියල තියනවනේ. ඒ ගැන කාට හරි කියවන්ඩ ඕන නං මෙතෙන්ඩ කොටන්ඩ. ඉතිං මම හොල්මං වගේ දේවල් විස්වාස කරන්නේ නැත්නං එහෙම වෙලාවක බයක් ඇති වෙන්ඩ විදිහකුත් නෑ. හැබැයි තර්කානුකූලව කල්පනා කරල බැලුවොත් හොල්මං ඉන්නවා කියල කියන්ඩත් බැරි තරං. හැබැයි අපේ ගමේ එක්කෙනෙක් ඉන්නවා සත්ත වෙනවා එයා හොල්මං හිටපු ගෙදරක් කුලියට අරං කාලයක් ජීවත් වෙච්ච බවත් අන්තිමට ඒ ගේ දාලා එන්ඩ උනේ හොල්මං වලින් වෙන කරදර ඉවසා දරාගෙන ඉන්ඩ බැරි වෙච්ච හිංදා බවත්.

ඔය කාරණේ හින්දම මම යුද හමුදාවේ දැනටත් සේවයේ ඉන්න මේජර් මිත්‍රයෙකුගෙන් අහල බැලුව කවදාවත් හොල්මනක් දැකල හරි ඇහිල හරි තියනවද කියල.මනුස්සයා ජොබ් එකට ගියදා ඉඳන් යුද්දේ ඉවර වෙනකල් මගේ හිතේ සීයෙට අසූවකට වඩා කාලයක් හිටියේ යුද බිමේ. සිය ගණන් මැරුණු තැන් මනුස්සයා දෑහින් දැකල තියන බව මම හොඳාකාරවම දන්නවා. එයා මට කිව්වේ අවුරුදු පහළවකට අධික රැකියා ජීවිතේ එකම එක වතාවක් ඇරුණම කවම කවදාවත් හොල්මනක් දැකල නැති බව. ඒ එකම එක වතාවෙත් එයා ඇත්තටම හොල්මනක් දැකලා නෑ ඇහිලා විතරයි. ඉතිං ඒ සද්දෙත් හොල්මනක්ද නැත්නම් ඒ පරිසරයේ තියන ස්වභාවික සද්දයක්ද කියන්ඩ මනුස්සයාට බෑ.

Thursday, April 12, 2018

කවුද ඩෝ චණ්ඩි?


අපේ ලයනල් රංවල මහත්තයගේ ලස්සන ගේය පදයක් නිතරෝම මේ දවස් වල ඇහෙනවා...


මේ අවුරුදු කාලේ ...හිනා වෙයං රාළේ

තෙල් ඉහිරුණු කැවුම් ගෙඩිය වාගේ....

අවුරුදු කාලේ ආපුවම කැවුම් මතක් වෙනවා නං මට ඊගාවට මතක් වෙන චරිතේ තමයි කිංස්ලි අයියා. කොහොම උනත් කිංස්ලි අයියා තරං කැවුම් කන්ඩ දස්සයෙක් මම නං ජීවිතේටම දැකලා නෑ. මනුස්සයට අතිරහ කැවුම් ගෙඩි හතළිහක් පනහක් කොටා බාන එක සුළු වැඩක්.කිංස්ලි අයියා ගැන කියන්ඩ කතා එමටයි. කිංස්ලි අයියලගේ පවුල අපේ ගමට පදිංචියට ආවේ අනූ ගණන් වල. ඊට ඉස්සර කිංස්ලි අයියලාට වෙච්ච වැඩ ගැන වෙනම දවසක කියන්ඩ තරං දේවල් තියනවා.

ඒ කොහොම වෙතත් කිංස්ලි අයියා කියන්නේ උපං ගෙයි මෝඩයෙක්. හැබැයි පොඩි 'වැඩ පෙන්නීමේ' දොළ දුකකුත් නොතිබ්බා නෙවෙයි. වැඩියක්ම ගෑල්ලමයි ඉන්න තැන වලදි මනුස්සයා පොර වෙන්ඩ හදනවා එක මොහොතෙන්. මම එක උදාහරණයක් කියන්නං කෝ මිනිහගෙ ගති සොබාව දැන ගන්ඩත් එක්කලා.

අපේ ගමේ පොසොන් පෝයට දන්සැලක් දෙනවා. ඔය දන්සැලට මූලිකත්වය ගන්නේ ගමේ කොල්ලෝ කෙල්ලෝ. ඉතිං ඔය සැට් එකම පොතකුත් අරං ගමේ ගෙවල් වලට යනවා මාසෙකට විතර ඉස්සර දන්සැලට දායකත්වයක් ඉල්ලමින්. ඔය කියන අවුරුද්දේ, ඒ කියන්නේ කිංස්ලි අයියලා අපේ ගමට පදිංචියට ආපු අවුරුද්දේ, ඉටිකිරිස් කෙල්ලෝ දෙතුං දෙනෙකුත් හිටියා මේ දන්සැල් ආධාර එකතු කරන සැට් එකේ. කිංස්ලියට ඕන උනා කලර්ස් පෙන්නන්ඩ. ඇයි යකෝ අතිං ගාණක් යන එකේ ඒ ගමම්ම සෙට් කර ගන්ඩ පුළුවන් උනොත් මල් හතයි නේද කියල හිතපු කිංස්ලි අයියා කල්පනා කළා මේ ආධාර කණ්ඩායම ඉස්සරහා ෆුල් සුද්දා වෙන්ඩ.

Sunday, April 8, 2018

ඇණපති දඟර පාඬියා


ලෝකෙ ප්‍රසිද්ධියට පත් වෙච්ච එක එක තෑගි, සම්මාන තියනවා. මොන්ටිසෝරි යන පොඩි එකෙක් ගෙන් ඇහුවත් කියයි නොබෙල් තෑග්ග එහෙම නැත්තං ඔස්කාර් සම්මානෙ එහෙමත් නැත්තං ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානේ වගේ සම්මාන ගැන. අද මම කියන්ඩ හිතුවේ එහෙම ප්‍රසිද්ධියක් ලෝකෙ පුරාම නැතුවත් අඩු ගානේ පේරාදෙණියේ කැම්පස් එකේවත් සෑහෙන ප්‍රසිද්ධියක් තියන සම්මානයක් ලබපු උත්තමයෙක් ගැන ලියන්ඩ. මගෙ හිතේ මේ සම්මානේ අනිත් කැම්පස් වලත් තියනවා. සමහර විට නම වෙනස් ඇති. හැබැයි සම්මානේ දිනන අයගේ වැඩ කොහෙ බැලුවත් එක හා සමානවම ඇති විශිෂ්ටයි. මේ මම කියන්ඩ තෙපර බාන සම්මානේ තමයි 'ඇණපති' සම්මානේ.


ඇණපති වෙන්ඩ නං 'ඇණ ගෙන' තියෙන්ඩ ඕන. කැම්පස් බාසාවෙන් ඇණ ගන්නවා කියන්නේ ගෑල්ලමයෙක් ගෙන් යාලු වෙන්ඩ අහලා ඒ ගෑල්ලමයා විසින් ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට ලක් කිරීම. අද කාලේ දන්න විදිහට කියනවනං මෙන්න මෙහෙම.

"ඔනරබල් සිරිපිනා?"

"විරුද්ධා.....යි!"

ඔන්න එතකොට බැච් එකේ එවුං ගණන් තියාගන්නවා ලොකු මල්ලි.... ඇණ එකා....යි කියල. ඇණ එක දෙක වෙලා, දෙක තුන වෙලා , හතර පස් පාර කෙල්ලොන්ගෙන් ඇණ ගත්තු 'චරිතයක්' වෙනකොට බැච් එක ඇතුලේ වගේම කැම්පස් එක ඇතුලෙත් අර අහිංසක කොල්ලට විවිධ සමච්චලයන්ට භාජනය වෙන්ඩ වෙනවා. ඉතින් සමහරු කැම්පස් එක ඇතුලින් හිච් වීමේ හීනය මහවැලි ගගට දාලා පා කරනවා. හැබැයි සමහරු නං ඒ උත්සාහය අත් අරින්නේ නෑ. අන්න එහෙම නොපිරිහෙන ධෛර්යයක් තියන මහා පුරුෂ රත්නයකට තමයි බැච් එකේ වැඩියෙම්ම ඇණ ගත්තු සාඩම්බර යුග පුරුෂයාට සිය අද්විතීය මෙහෙවර වෙනුවෙන් ජීවිතයේ එක වරක් පමණක් හිමිවන මහා 'ඇණපති' සම්මානේ හම්බ වෙන්නේ.

අපේ බැච් එකේ මේ මහා සම්මානය හම්බ උනේ දඟර පාඬියා ට. 

Monday, April 2, 2018

පැණි රහ උනත් නිරසයි වැඩියෙන් කෑම!

හිතවත් බ්ලොග් සහෘදයනි, කට්ටකාඩුව කියවන සහෘදයිනි,

කාරුණික ඉල්ලීමයි....!

ඔබ මේ ලිපිය කියවා, එහි අඩංගු කරුණු සියලු ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගේ දැනගැනීමට සුදුසු දෙයකැයි සිතන්නේ නම් එළඹෙන උත්සව සමයේ 'නොසිතා වස පානය කරන' බොහෝ දෙනාගේ හිත සුව පිණිස ඔබ තුමන්ලා ගේ හා තුමියන්ලාගේ බ්ලොග් අඩවි හා අනෙකුත් සමාජ මාධ්‍ය හරහා ප්‍රචාරය කරන්න.

ස්තූතියි...........



Monday, March 26, 2018

උඩරට මැණිකෙට - අන්තිම කොටස



ඔන්න ඉතිං සුද්දව අල්ලගෙන  කෝච්චි පාරක් හදන්ඩ ට්‍රයි එකක් දුන්න විදිහ ගැන මම මීට ඉස්සර ලිපි දෙකකින් කිව්වනේ. ඒ ලිපි ආපහු බලන්ඩ ඕන නං මෙන්න පළවෙනිලිපියට සම්බන්ධතාවය. මෙන්න දෙවැනි එක. 


අර කවුද කට්ටඩි රාළ කෙනෙක් යකෙක් ව බැඳ ගෙන වැඩ ගත්තු කතාව දන්නවනේ. ඒත් යකාට දෙන්ඩ වැඩ තරං හරි හමං වැඩක් නැති වෙච්චි කොට අර මොකක්දෝ එකක් කෙලින් කරන්ඩ අභියෝගයක්  දුන්නු කතාවත් දන්නවනේ. හොරා වගේ බොරුවට නෑ දන්නේ නෑ කියන්ඩ එපා මම දන්නවා බොලා ඒ කතාව දන්නවා කියලා.

ඉතිං අපිත් සුද්දට දුන්නේ ඒ වගේ වැඩක්. සුද්දට අපිව එපා වෙලා, කප්පං ගෙවලා, මෙහෙන් නිදහස් වෙලා යන දවසක් ඇත්නං එදා වෙනකල් කොර කොර ඉන්ඩ තමයි මේ කෝච්චි පාරෙ වැඩේ උන්ට පංගරාර්තු  කොලේ. පහුගිය ලිපි දෙකින් කිව්වේ අපේ බලාපොරොත්තු සපල කරමින් කෝච්චි පාර හදන්ඩ ගිහිල්ලා සුද්දා දස අතේ ඇණ ගත්තු විදිහ. දවසක් දෙකක් නෙවෙයි බොලව් අවුරුදුම දහ අටක් උං එලෝ මෙලෝ නැතුව කම්පනා කොලා කොහොමෙයි මේ වැඩේ ඉවර  කියල. ම්හ්...කිසියම්ම කිසි අයිඩියා එකක් ආවේ නෑ.

Friday, March 23, 2018

සුබ උපන් දිනක්!



එක කාලයක් තිබ්බ මගේ ජීවිතේ හැම දෙයක්ම රුවිතෙට ගිය. කොටිම්ම ජීවත් වෙන්ඩ තිබ්බ ආසාව රැඳිලා පැවතුනේ අම්මට සලකලා ආදරෙන් මාව හදපු වඩපු ණය අනන්තයෙන් එකක් හෝ ගෙවන්ඩ තිබ්බ ආසාව විතරයි. වෙනකොට අප්පච්චිත් මේ ලෝකෙන් ගිහිං.

අම්මා බල කරනවා 'කටයුත්තක්' කර ගන්ඩ කියල. අකටයුතු, කටයුතු වෙච්ච ලෝකේ මොන කටයුතුද?


මම, මගේ හිතේ තිබ්බ ආදරේට මෙහෙම කියන්න ඇති....

Wednesday, March 21, 2018

උඩරට මැණිකෙට - දෙවෙනි කොටස


අපි සුද්දව අල්ලගෙන කෝපි වගාව පටන් ගන්ඩ උන්ව පාවිච්චි කරපු හැටි ගැන මම කිව්වනේ පහුගිය ලියුමෙන්. අද කියන්ඩ යන්නේ ඊගාවට කෝච්චි පාර හදපියව් කියල අපි අනාඥාවක් නිකුත් කරපුවම ගුද මාර්ගය මැහුම් දාල මහල ඉවර වෙලා අරළු පෙති දෙක තුනක් බීපු එව්වෝ වගේ සුද්ද දඟලපු විදිහ ගැන කියන්ඩ. අවාසනාවට එහෙම දඟල දඟල ඉන්න පොටෝ එකක් නං නෑ ඒත් මේ වෙච්ච සංගදි ගැන උම්ම ලියල තියන විස්තර කියවපුවම අපිට හිතා ගන්ඩ පුළුවන් දඟලපු විදිහ.


එහෙනං ඔන්න පටන් ගන්ඩයි යන්නේ. මේ ටිකට් ගත්ත නොගත්ත කියල තරහක් නෑ කැමති තැනකින් වාඩි වෙලා ඔන්න කියවන්ඩකෝ කතාව.

Sunday, March 18, 2018

උඩරට මැණිකෙට පටකුඩ දෙක දෙක



පස්සෙන් පහු දවසක අනුරාජපුරේ 'ජාතියට ඔටුන්න - මට සිහසුන' පොරදර්සනේ පැවතිච්ච කාලෙ වෙච්ච කතාවක් මට මතක් උනා. ඒ කාලේ ඔය පොරදර්සනෙට ගියපු අපේ කට්ටියක් අනේ කොච්චර කාලෙකින්ද මේ අනුරාජපුරේට පය තියන්නේ...ඉතිං එහෙව් එකේ රුවන්වැලි සෑ හාමුදුරුවන්වත් වැඳ ගෙනම ගියොත් මක්ක වෙනවද කියල හිතල පොරදර්සනේ ඉවර වෙලා එන දවසේ ගියපි මහ සෑ වඳින්ට. ඉතින් කට්ටියම හිතේ හැටියට වන්දනා කරලා හෙම එන්ට බලනකොට එකෙක් අඩුයි. ආය ගණන් කරලා බැලුවා එකෙක් අඩුම තමා. කවුද මේ අඩු කියල බලන කොට කන්තෝරුවේ පියන් කොලුවා මිසිං. දැන් කට්ටියම මලුව පුරා මූව හොයනවා. බැලින්නං මළුවේ කොනක ඉඳගෙන බොහොම සර්දාවෙන් සෑය දිහා ඇහි පිය නොගහා බලා ඉන්නවා.

අනේ සාදු කොච්චර සර්දාවක්ද කියල හිතල කට්ටිය මූට කරදර කරන්නේ නැතුව තව විනාඩි දහයක් විතර බලා හිටියා. කිසි වෙනසක් නෑ අර විදිහටම බලාගෙන ඉන්නවා. කොළඹ යන්ද වෙලාවත් පරක්කු වෙන හිංදා අන්තිමට අපේ යාලුවෙක් තීරණය කරා ටිකක් ඉක්මනට වැඳලා ඉවර කරන්ඩ කියලා කියන්ඩ. ඉතින් එහෙම හිතා ගෙන ලඟට යනකොටම අපේ පියන් මල්ලි මෙහෙම කියනවා.

"සර් මම මේ කල්පනා කලේ මොකක්ද දන්නවද?"

"නෑ!"

"මේ සෑය දුටුගැමුණු රජ්ජුරුවන්ගේ කාලේ හදපු එක කොච්චර දෙයක්ද කියලා!"

"ඇයි ඒ?"

"නෑ සර් දැන්හෙම මේ සෑය හදන්ඩ යෝජනාවක් ආවනං ඒ ගැන සාකච්චා කරන්ඩ මීටිං කී දාහක් තියන්ඩ වෙයිද? ඒ මීටිං වලට  කොච්චර නං තේ හදන්ඩ වෙයිද?.....සමාහර විට ඒ තේ හදන්ඩ ඕන වෙන කිරිපිටි තොගේ එක්කහු කරා නං මීට වඩා ලොකු වෙන්ඩ ඉඩ තිබ්බා නේද?"

"හ්ම්....වරෙන් යන්ඩ ඉක්මනට අපිට කොළඹ යන්ඩ ඕන....හවස මීටිමක් තියනවා!!"

Tuesday, March 13, 2018

දෙමටෙ අංකල්



පොලිස් කාරයෙක් කිව්වම අපේ හිතට එන්නේ කොහොම රූපයක්ද? කොයි වගේ හැසිරීමක්ද එයාට තියෙන්නේ? මොන වගේ පිලි ගැනීමක්ද එයාට සමාජෙන් තියෙන්නේ? ඔබට මේ ප්‍රශ්න වලට තියන උත්තර එකකට එකක් වෙනස් වෙන්ඩ පුළුවන්. හැබැයි පොඩි එවුං බත් කන්නේ නැති කොට ඔන්න පොලිස් කාරයක් එනවා කියල අම්මලා පොඩි එවුන්ව බය කරවනවා. මෙතෙන්දි පොලිස් කාරයා සමාන වෙන්නේ ' ගෝනි බිල්ලට', 'ගොර ගොර බිල්ලට' එහෙම නැත්තං 'හොල්මං' වලට. සමාජ පිළිගැනීම ගත්තොත් 'පැන්ෂන් ගිය පොලිස් කාරයා වගේ' ඉන්ඩ වීම මහ පජාති වැඩක් බවයි කියවෙන්නේ.

මේක කාටූන් එකක් උනාට මූණුවර දෙමටේ අංකල්ට සමානයි මගෙ හිතේ 

ඒ කොහොම උනත් අන්තිමට ගත්තහම පොලිස් කාරයා ගැන සමාජේ තියෙන්නේ එච්චර හොඳ කම්පනාවක් නොවිච්චි. මම අද කියන්ඩ යන්නේ ඊට සම්පූර්නෙම්ම වෙනස් චරිතයක් ගැන.  අපේ අප්පච්චිගේ ඉස්කෝලෙ සමකාලීනයෙක්. දෙන්න හිටියෙ එක පංතියේද නැද්ද කියන්ඩ නං මං දන්නේ නෑ හැබැයි බොහොම ළඟ යාලුවො. නම දෙමටෙ කියල විතරක් කියමු අපේ අප්පච්චි කියපු විදිහටම. දෙමටෙ අංකල් ගැන කතා දෙක තුනක් කියවන්ඩ කැමති නං අද තමයි ඒකට දවස!!